kornrat: 2010

วันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

ซอฟต์แวร์ไทย จะไปยุโรป

“อุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ไทยมูลค่ากว่า 62,900 ล้านบาท มีเม็ดเงินที่คิดเป็นการลงทุนของซอฟต์แวร์ในประเทศแค่ 367.24 ล้านบาท หรือคิดเป็น 0.58% เท่านั้น ยังไม่ถึง 1% ด้วยซ้ำไป ขณะที่ปัจจุบันยอดส่งออกซอฟต์แวร์ไทยยังแค่ 4,500 ล้านบาท หากแต่ปีนี้ “โอกาส” สำหรับซอฟต์แวร์ไทยกำลังเป็นกราฟขึ้น เพราะมีหน่วยงานที่พร้อมจะสนับสนุนมากมายในรอบหลายปี”

สุวิภา วรรณสาธพ ผู้อำนวยการ เขตอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ประเทศไทย หรือซอฟต์แวร์พาร์ค อัพเดตอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ไทยในสายตาต่างชาติ ให้ฟังว่า “การ์ตเนอร์กรุ๊ป” ได้ประกาศให้ประเทศไทยติดอันดับ 1 ใน 30 ประเทศทั่วโลก เป็นแหล่งรับพัฒนาซอฟต์แวร์ที่มีความน่าสนใจมากที่สุดโดยยกให้ไทยเป็น "New Comer" ซึ่งถือเป็นปีแรกที่ไทยได้เข้าไปมีบทบาทสร้างชื่อในอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ ระดับโลก

"ถือเป็นปีแรกที่ไทย กำลังได้รับความสนใจจากตลาดต่างประเทศ โดยเฉพาะในช่วงวิกฤตที่เกิดขึ้น ทำให้ตลาดในยุโรปให้ความสนใจประเทศในเอเชียเป็นพิเศษ โดยไทยเองก็มีหลายประเทศมองเห็น ซึ่งปัจจุบันประเทศไทยมีบริษัทซอฟต์แวร์ที่ได้มาตรฐาน CMMI ซึ่งเป็นการให้มาตรฐานของบริษัทซอฟต์แวร์ทั่วโลก ขณะนี้เราอยู่อันดับ 3 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รองจากมาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ซึ่งสิ้นปีนี้เราหวังว่าจะขึ้นไปเป็นที่ 2 ในระดับภูมิภาคให้ได้"

ปัจจุบันมีบริษัทซอฟต์แวร์ในไทยราว 24 บริษัทที่ได้รับมาตรฐานดังกล่าว โดยสิ้นปีนี้ คาดว่า จะมีเพิ่มขึ้นเป็น 40 บริษัท

ส่งซอฟต์แวร์บุกยุโรปปีแรก

ล่า สุด ปีนี้ซอฟต์แวร์พาร์คได้วางแนวทางการรุกตลาดเข้าสู่ยุโรปอย่างเป็นรูปธรรม โดยได้ร่วมเป็นพันธมิตรกับหน่วยงานซีบีไอ (Centre for the promotion of Imports from developing countries: CBI) คัดเลือก 8 บริษัทซอฟต์แวร์ไทยเพื่อเป็นกลุ่มแรกในการทำตลาด

โดยซีบีไอ ซึ่งเป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงการต่างประเทศ ของประเทศเนเธอร์แลนด์ ที่เป็นองค์กรอิสระขึ้นตรงกับหน่วยงานความร่วมมือระหว่างประเทศ และมีบทบาทในการพัฒนา ช่วยเหลือการพัฒนาทางด้านการค้า การผลิต การส่งออก ผ่านรูปแบบของการฝึกอบรมทักษะ ที่ปรึกษา การให้เงินสนับสนุน และเป็นองค์กรที่มีพันธมิตรในต่างประเทศทั่วโลก

ข้อตกลงนั้นทางซีบี ไอกับซอฟต์แวร์พาร์คจะอยู่ภายใต้สัญญาความช่วยเหลือ 6 ปี คือตั้งแต่ปี 2008-2014 ในชื่อโปรแกรม "CBI IT outsourcing Export Coaching Program"

โครงการ นี้ จะเน้นให้ความช่วยเหลือ และเตรียมความพร้อมให้บริษัทซอฟต์แวร์ที่มีศักยภาพในประเทศไทยสามารถเข้าไป ทำตลาดในสหภาพยุโรปได้ รวมทั้งถ่ายทอดความรู้ทั้งในเชิงเทคนิค การตลาด กฎหมาย และจัดหากิจกรรมทางด้านการตลาด เพื่อจัดทำกลยุทธ์และยกระดับความสามารถเทียบเท่ามาตรฐานซอฟต์แวร์ของประเทศ กลุ่มสหภาพยุโรป

เบื้องต้นทางซีบีไอ ได้เข้ามาคัดเลือกตัวแทนซอฟต์แวร์ของไทย โดยความร่วมมือของซอฟต์แวร์พาร์ค และมีบริษัทที่ผ่านการประเมินในปีนี้จำนวน 8 บริษัท ได้แก่ เอ็มเฟค ผู้พัฒนาและให้บริการระบบเทคโนโลยีสารสนเทศรายใหญ่, เอสเอสซี โซลูชัน ผู้นำทางด้านกรีน ซอฟต์แวร์ในระดับโลก โดยเฉพาะโซลูชันด้านการจัดการน้ำ, บริษัทเอไอซอฟต์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านซอฟต์แวร์เพื่อการท่องเที่ยว ระบบการจองตั๋วผ่านอินเทอร์เน็ต, บริษัททีมเวิร์ค ผู้ผลิตซอฟต์แวร์ทางด้านคอราบอเรทีฟ, บริษัทพร้อมท์นาว ผู้ผลิตเกมบนโทรศัพท์มือถือ

บริษัทไทยเควส ผู้นำทางด้านซอฟต์แวร์การจัดการด้านข้อมูลต่างๆ ด้วยเทคโนโลยีของเสิร์ชเอ็นจิ้นอัจฉริยะ, บริษัท สุวิเทค (SUVITECH) ผู้นำซอฟต์แวร์ด้านโทรคมนาคม, บริษัทไอซ์ โซลูชั่นทำโอเพ่นซอร์ส

เวิร์กชอปร่วมกับมือโปรฯ

โดย เกณฑ์การคัดเลือกนั้น พิจารณาจากบริษัทที่มีศักยภาพ ตั้งแต่ผลประกอบการ กำลังคน ความสำเร็จของบริษัทในตลาดท้องถิ่น และความเป็นผู้ประกอบการ โดยทุกบริษัทต้องผ่านกระบวนการสัมภาษณ์ความพร้อม ศักยภาพและเข้าร่วมการทำเวิร์กชอป ซึ่งทางซีบีไอได้ส่งที่ปรึกษาที่มีความชำนาญด้าน ไอที เอาต์ซอร์สซิ่งในตลาดสหภาพยุโรปจำนวน 2 คนเข้ามาให้ความรู้และคัดเลือกบริษัทซอฟต์แวร์กลุ่มแรกไปตั้งแต่ปลายไตรมาส 3 ปีที่แล้ว จนได้ประกาศผลไปเมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา

หลังจากนั้น ทางซอฟต์แวร์พาร์คกับซีบีไอได้ส่งตัวแทนซอฟต์แวร์ทั้ง 8 บริษัทไปอบรมที่เนเธอร์แลนด์ช่วงปลายเดือนมกราคมที่ผ่านมา ร่วมกับกลุ่มประเทศพันธมิตรในโปรแกรม CBI ITO outsourcing 2008-2012 ทั้งสิ้น 8 ประเทศ ได้แก่ ไทย, อาร์มาเนีย, ศรีลังกา, ปากีสถาน, โคลัมเบีย, เวียดนาม, ฟิลิปปินส์ และบังคลาเทศ ทั้งหมด 68 บริษัท

“ถึง วันนี้เราได้ผ่านการฝึกตัวแทนซอฟต์แวร์เพื่อไปบุกตลาดอียู ในขั้นที่ 3 จาก 4 ขั้นตอนที่ตั้งไว้ ซึ่งนับจากนี้ทั้ง 8 รายพร้อมแล้วจะเข้าไปทำตลาดนี้อย่างจริงจัง โดยประเดิมด้วยซอฟต์แวร์ของเอ็มเฟคในงานซีบิท ประเทศเยอรมันที่จะถึงนี้ ซึ่งทางซีบีไอ จะออกค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับพื้นที่การแสดงสินค้าทั้งหมด และหลังจากนั้นบริษัทซอฟต์แวร์ที่เหลือจะได้รับสิทธิ์ในการไปออกงาน นิทรรศการต่างๆ ในยุโรปโดยไม่คิดมูลค่าต่อไป” สุวิภา กล่าว

อย่าง ไรก็ตาม ทางบริษัทซอฟต์แวร์ทั้ง 8 ราย จะต้องส่งแผนการส่งออก (Export Marketing Plan) ในปีนี้ให้กับซีบีไอและซอฟต์แวร์พาร์คพิจารณา ซึ่งทั้งสองหน่วยงานจะส่งทีมที่ปรึกษาเข้าไปปรับแต่งทางกลยุทธ์ เพื่อทำให้แผนมีความเป็นไปได้ในการทำตลาดสหภาพยุโรปอย่างเป็นไปได้สูงสุด

เล็งชิงส่วนแบ่งตลาดซอฟต์แวร์ยุโรป

"ความ ร่วมมือครั้งนี้ ทำให้ซอฟต์แวร์พาร์ค สามารถรวบรวมฐานข้อมูลผู้ผลิตซอฟต์แวร์ของไทยและแผนการสร้างภาพลักษณ์การ ตลาดซอฟต์แวร์ประเทศไทยให้เป็นที่รู้จักในต่างประเทศได้ดีขึ้น ซึ่งจะประกอบไปด้วยการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับศักยภาพตลาด กลุ่มผู้ประกอบการ การสนับสนุนทางภาครัฐบาลเพื่อสร้างความเชื่อมั่นแก่กลุ่มลูกค้าในตลาดยุโร ซึ่งปัจจุบันยอดส่งออกซอฟต์แวร์ไทยยังแค่ 4,500 ล้านบาท ซึ่งถือว่าเล็กมาก"

โดยปัจจุบันตลาดไอที เอาต์ซอร์สในยุโรปมีมูลค่าการตลาดปี 51 สูงถึง 207.2 ล้านล้านยูโร โดยคาดว่าปีนี้จะเพิ่มขึ้นเป็น 231.2 ล้านยูโร ถือเป็นตลาดใหญ่ ที่เปิดโอกาสให้ทั้ง 8 บริษัทซอฟต์แวร์ไทยได้เข้าไปมีบทบาทในตลาด สร้างแบรนด์ และสร้างธุรกิจนอกประเทศให้มากขึ้น

ด้านความเห็นของ ทั้ง 8 บริษัทซอฟต์แวร์ หนึ่งใน 8 บริษัทซอฟต์แวร์ไทยให้ความเห็นว่า การบุกตลาดซอฟต์แวร์ในยุโรปครั้งนี้ ถือว่าเป็นการปูทางให้กับบริษัทซอฟต์แวร์ไทยรายอื่นๆ ได้แสดงฝีมือ โดยใน 4 ปีแรกอย่างน้อยทั้ง 8 บริษัทน่าจะได้โปรเจ็กต์ลูกค้ารายละ 1-2 โปรเจ็กต์ ซึ่งคิดเป็นมูลค่าโปรเจ็กต์ตั้งแต่ระดับแสนยูโร จนถึง 2 ล้านยูโรขึ้นไป

อย่าง ไรก็ตาม การเข้าร่วมโครงการครั้งนี้ แต่ละบริษัทเสียค่าใช้จ่ายบริษัทละ 1 พันยูโรให้กับซีบีไอ ซึ่งจ่ายครั้งเดียวในระยะเวลาโปรเจ็กต์ 6 ปี ขณะที่ซีบีไอจะให้เป็นเงินทุนค่าใช้จ่ายสำหรับการเวิร์กชอปที่ประเทศเนเธอร์ แลนด์รายละ 800 ยูโร เท่ากับว่า บริษัทก็เสียค่าใช้จ่ายเพียง 200 ยูโรในโปรเจ็กต์ครั้งนี้ แต่หากทั้ง 8 บริษัทต้องร่วมออกบูธในนิทรรศการงานไอทีในต่างประเทศในช่วง 6 ปี ทางซีบีไอก็อาจจะสนับสนุนเงินบางส่วน ขณะเดียวกัน ทั้ง 8 บริษัทก็อาจต้องเสียค่าใช้จ่ายเองด้วย ซึ่งอยู่กับข้อตกลง หรือการเจรจา

นอก จากนี้ ซอฟต์แวร์พาร์ค ยังมีโปรเจ็กต์ลักษณะเดียวกันนี้ กับประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศจีนด้วย ซึ่งที่ผ่านมา มีบริษัทซอฟต์แวร์ไทยเข้าไปเปิดตลาดในอเมริกาแล้ว 10 บริษัท ส่วนที่จีนอยู่ระหว่างการคัดเลือก คาดว่าจะทราบผลเร็วๆ นี้

อุปสรรคซอฟต์แวร์ไทย

ขณะ ที่อีกฟากหนึ่ง กูรูแวดวงซอฟต์แวร์ไทย เคยบอกว่า อุปสรรคสำคัญของอุตฯ นี้ คือ ไม่มีใครให้การสนับสนุนในระยะยาว เพื่อให้เกิดการพัฒนาต่อยอดที่จริงจัง ผู้ประกอบการที่มีแนวความคิดดีๆ ทำซอฟต์แวร์ดีๆ ต้องล้มหายตายจาก หนีไปทำธุรกิจอื่นเพราะทำซอฟต์แวร์ขายแล้วไปไม่รอด ไม่มีทุนที่จะพัฒนาต่อ ไม่มีสถาบันการเงินให้ความเชื่อมั่น

นอกจากซอฟต์แวร์พาร์คจะผลักดัน หลายบริษัทซอฟต์แวร์ไทยเข้าสู่ตลาดยุโรปแล้ว ปีนี้ยังมีความร่วมมือระหว่าง สวทช, สมาคมผู้ประกอบการธุรกิจร่วมทุน, ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย, ซอฟต์แวร์พาร์ค, ไทยแลนด์ ไซน์พาร์ค ในการจัดเวทีพบปะระหว่างผู้ประกอบการซอฟต์แวร์ไทย และแหล่งเงินทุน ครั้งล่าสุด อาจเป็นอีกก้าวสำคัญที่จะทำให้อุตฯ ซอฟต์แวร์ไทยมีสัดส่วนการลงทุนในประเทศที่มากกว่า 0.58%

จะบอกว่า ปีนี้ เป็นปีแห่งโอกาสของอุตฯ ซอฟต์แวร์ไทยแบบเข้าใกล้ความจริงมากที่สุดก็ว่าได้ จากนี้ไปคงต้องรอพิสูจน์ความสามารถของผู้ประกอบการซอฟต์แวร์ไทย ว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน...

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407319

วันเสาร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

แค่ลากเมาส์"บราวเซอร์"ก็เชื่อฟัง?

"คงสนุกดีเหมือนกันนะครับ ถ้าหากแค่เราลากเมาส์ไปมา ก็สามารถเปิด หรือปิดแท็บ ไปหน้าเว็บก่อนหน้านี้ หรือหน้าถัดไป ตลอดจนรีเฟรชหน้าเว็บในบราวเซอร์ได้เลย ทั้งหมดนี้ไม่ได้โม้ แต่เป็นเรื่องจริงที่คุณผู้อ่านสามารถลองทำได้...ไม่ยากเลย"

Gesture Control รูปแบบการควบคุมด้วย “ท่าทางที่เป็นสัญลักษณ์” กำลังได้รับความนิยมมากขึ้น จากสิ่งที่เห็นในภาพยนต์เรื่อง Minority Report ที่ ทอม ครูส พระเอกของเราสวมถุงมืออินพุท ก่อนที่จะขยับมือทำท่าทางต่างๆ กลางอากาศ เพื่อโยกย้ายถ่ายโอนแฟ้มข้อมูลจนดูน่าอัศจรรย์ในวันนั้น แต่สำหรับวันนี้เทคโนโลยีดังกล่าวดูช่างเป็นเรื่องธรรมดาซะเหลือเกิน...

ก่อนหน้านี้ โตชิบา (Toshiba) ได้ออกโน้ตบุ๊กในซีรียส์ Qosimo ที่สามารถใช้สัญญาณมือ (Hand Gesture Control) เพื่อควบคุมการเคลื่อนย้ายพอยน์เตอร์ และหน้าต่างบน Windows ตลอดจนสั่งเล่น หรือหยุดวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่ได้ด้วยมือเปล่า เรียกได้ว่า ไม่แพ้พี่ทอมกันเลยทีเดียว

นอก จากการใช้สัญญาณมือแบบนี้แล้ว ทางด้าน Apple ก็ได้เพิ่มคุณสมบัติการทำงานลักษณะนี้เข้าไปในแทร็คแพด (Trackpad) ของแม็คบุ๊ก (MacBook) โดยผู้ใช้สามารถลากนิ้วมือ (มากกว่าหนึ่งนิ้วก็ได้) ในรูปแบบต่างๆ เพื่อให้ OS ตอบสนองการทำงานในลักษณะที่ต้องการเช่น เลื่อน, หมุน, ซูม และคลิ้ก เป็นต้น ซึ่งการทำงานลักษณะนี้กับทัชแพด (Touchpad) ของโน้ตบุ๊กบางรุ่นก็มีแล้วเหมือนกัน

ว่า แต่โม้มาตั้งนานแล้ว มันเกี่ยวอะไรกับบราวเซอร์ Google Chrome ล่ะ เรื่องของเรื่องก็คือ ผมจะชวนคุณผู้อ่านให้มาลองของด้วยการใช้ปลั๊กอิน Gesture Control เพื่อควบคุมการทำงานของ Chrome ด้วยการเลื่อนเมาส์ (Mouse) ในรูปแบบต่างๆ นั่นเอง

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407320

“ลายมือ” มีสิทธิ์สูญพันธุ์

ความเจริญของโลกทำให้หลายสิ่งหลายอย่างที่เคยเป็นมรดกสำคัญมีโอกาสสูญหายไป นักเขียนคนหนึ่งในอังกฤษเขียนหนังสือชื่อ “Script and Scribble: The Rise & Fall of Handwriting” ทำนายว่าการเขียนด้วยมือกำลังสูญพันธุ์อย่างช้า ๆ

คิตตี้ เบิร์นส์ ฟลอเรย์ ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ให้สัมภาษณ์ สำนักข่าว บีบีซี ว่าศิลปะการเขียนหนังสือด้วยมือกำลังเสื่อมไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากคนรุ่น ใหม่ใช้ปากกาเขียนหนังสือเองน้อยลงเพราะมีการใช้ระบบสื่อสารสมัยใหม่ผ่าน เครือข่ายคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือกันอย่างแพร่หลายทั่วโลกและมีแนวโน้ม สูงขึ้นโดยตลอด ทำให้ไม่มีความจำเป็นในการเขียนหนังสือด้วยมืออีกต่อไป

ฟลอเรย์ ระบุว่า การหัดคัดลายมือเป็นพื้นฐานสำคัญในการเรียนการสอน ของโรงเรียนในประเทศอังกฤษช่วงศตวรรษที่ผ่านมาและคนอังกฤษก็มีวิธี การเขียนที่เป็นเอกลักษณ์ เห็นได้จากเรื่องราวในช่วงสงครามครั้งที่สอง เมื่อทหารเยอรมันปลอมตัวเป็นทหารช่างอังกฤษและแอบเข้าประเทศอังกฤษ เพื่อสอดแนมโดยไปตั้งแคมป.ในต่างจังหวัดแต่โดนจับได้เนื่องจากชาวบ้าน เห็นทหารคนหนึ่งเขียนหนังสือไม่เหมือนคนอังกฤษ

สำนักข่าวบีบีซี สัมภาษณ์ มาร์ก บราวน์ ครูใหญ่ของโรงเรียนเซนต์แมรี่ ซึ่งเป็นโรงเรียนประถมคาทอลิกที่เมือง Axminster,Devon พบว่าโรงเรียนเอง ก็ได้เปลี่ยนวิธีการสอนจากที่เคยเน้นการคัดลายมือให้สวยงามเป็นระเบียบ มาเป็นการให้ความสำคัญต่อเนื้อหาสาระของการเขียนมากกว่า

บราวน์ ระบุว่ายังมีการสอนให้เด็กหัดคัดลายมืออยู่และผู้ปกครองส่วนใหญ่อยากให้เป็น แบบเดียวกับสมัยของตัวเองแต่โรงเรียนก็ได้เปลี่ยนการให้ความ สำคัญ ซึ่งทำให้เด็กเขียนเนื้อหาได้ดีขึ้นแต่ลายมือแย่ลงเมื่อเทียบกับคนสมัยก่อน

ฟลอเรย์ ระบุว่า ความสำคัญของการเขียนและอ่านลายมือจะลดลงไปเรื่อยๆ ยกเว้นในวงการแพทย์เนื่องจากนายแพทย์ส่วนใหญ่ยังนิยมเขียน ด้วยมือในการวิเคราะห์โรค และใบสั่งยาแต่ก็เป็นที่ทราบกันดีว่าลายมือของพวก หมออ่านยากที่สุดในโลกและบางครั้งก็เป็นต้นเหตุของการรักษาผิดพลาด

ประเทศไทยเองก็เป็นปัญหาอยู่เห็นได้จากข่าวเมื่อเร็วๆนี้ที่มีการขลิบอวัยวะเพศเด็กชายทั้งที่เด็กไปที่คลินิกเพื่อผ่าตัดฝีในปาก

สิ่ง ที่เชื่อกันว่าจะเป็นสาเหตุที่เร่งให้การเขียนด้วยมือและลายมือสูญพันธุ์ เร็วยิ่ง ขึ้นคือพัฒนาการของโทรศัพท์มือถือซึ่งได้กลายเป็นเครื่องมือสื่อสาร สำหรับคน รุ่นใหม่และล่าสุดมีหนังสือขายดีในญี่ปุ่นเล่มหนึ่งชื่อ “ประสบการณ์ครั้ง แรก” ของนักเรียนมัธยมญี่ปุ่นอายุ 22 ปีใช้นามปากกาว่า ยูมี-โฮตารุ ซึ่งแปลว่า หิ่งห้อยฝันเฟื่อง หนังสือเล่มนี้อาจจะเป็นหนังสือขายดีเล่มแรกของโลกที่เขียน ด้วยการกดปุ่ม

สำนัก ข่าวซีเอ็นเอ็น รายงานว่านายหิ่งห้อยฝันเฟื่องเขียนหนังสือทั้งเล่มบน โทรศัพท์มือถือซึ่งเป็นปรากฏการณ์ใหม่ในสังคมคนรุ่นใหม่ชาวญี่ปุ่นโดยเขียน เรื่องที่ละบรรทัดบนโทรศัพท์มือถือและส่งไปที่เว็บไซต์ที่มีอยู่หลายแห่งใน ญี่ปุ่น

ความนิยมของนิยาย “ประสบการณ์ครั้งแรก” ทำให้สำนักพิมพ์ชื่อดังติดต่อนาย หิ่งห้อยฝันเฟื่อง เพื่อขอลิขสิทธิ์ไปตีพิมพ์และกลายเป็นหนังสือขายดีไปด้วย

ชาว ญี่ปุ่นเรียกนิยายบนโทรศัพท์มือถือนี้ว่า ไคไต โชเซ็ทสุ หรือบทประพันธ์บน โทรศัพท์มือถือเป็นวัฒนธรรมใหม่ที่เกิดขึ้นเมื่อ 10 ปีที่ผ่านมา นักเขียนส่วน ใหญ่เป็นวัยรุ่นหญิงและชายซึ่งเขียนเรื่องต่างๆ
รวมทั้ง ประสบการณ์ตัวเอง บางเรื่องเป็นสิ่งที่ต้องปิดบังอำพราง อาทิ เรื่องความสัมพันธ์ทางเพศ การเสพยา การทำแท้ง เขียนบนโทรศัพท์มือถือและส่งไปที่เว็บไซต์ บทประพันธ์เหล่านี้ สามารถติดตามอ่านได้บนโทรศัพท์มือถือเป็นตอนๆ

ความ ก้าวหน้าทางการสื่อสาร และปรากฏการณ์ทั้งหลายเหล่านี้มีส่วนสำคัญให้การเขียนหนังสือด้วยมือหดหายไป จากวัฒนธรรมคนรุ่นใหม่ ทำให้คนกลุ่มหนึ่ง ต้องกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง คนกลุ่มนี้ก็คือผู้ผลิตอุปกรณ์เครื่องเขียน

มีรายงานว่ายอดการผลิต และจำหน่ายอุปกรณ์เครื่องเขียนยังขยายตัวอยู่แต่ สมาคมอุตสาหกรรมเครื่องเขียนในประเทศอเมริกาและประเทศต่างๆเริ่มไม่ แน่ใจในอนาคตของธุรกิจจึงจัดให้มีโครงการส่งเสริมการเขียนหนังสือขึ้นใน หลายประเทศโดยร่วมกับสมาคมการเขียน อาทิ สมาคมอุปกรณ์เครื่องเขียน ของอเมริกาสนับสนุนการจัดงาน วันแห่งการคัดลายมือขึ้นทุกๆวันที่ 23 มกราคมของทุกปี

ในประเทศ อังกฤษมีการจัดการแข่งขันการคัดลายมือในระดับประถมโดยหน่วย งานในอังกฤษที่มีชื่อว่า Support and Training inPrep Schools (SATIPS) โดย จัดขึ้นทุกปีเช่นกัน ในประเทศจีนและญี่ปุ่นเองก็เขียนตัวหนังสือเป็นศิลปะ ชนิดหนึ่งที่รัฐบาลสนับสนุนอย่างต่อเนื่องอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ฟลอเรย์เขียนในหนังสือของเธอว่าในอนาคตลายมือของคนจะ เลวร้ายลงไปเป็นลำดับและในที่สุดก็จะกลายเป็นสิ่งอ่านยากเหมือนกับคัมภีร์ โบราณ และเป็นเรื่องของผู้เชี่ยวชาญเหมือนกับในสมัยก่อนที่การเขียนหนังสือ ต้องอาศัยอาลักษณ์ที่ฝึกมาอย่างเชี่ยวชาญเท่านั้น

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407321

เน็ตนอกบ้านต่อง่ายๆ ใน 1 คลิก Mobile / Aircard / Bluetooth / iPhone

เพราะวิถีชีวิตของคนสมัยนี้ได้เปลี่ยนไปอย่างมาก อินเทอร์เน็ต ไม่ใช่แค่สิ่งที่ทุกคนจำเป็นต้องมีต่อไปแล้ว แต่มันยังกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนจะต้องเชื่อมต่อแทบจะตลอดเวลา ยังดีที่พระเจ้าได้สร้างสรรค์โน้ตบุ๊กและเน็ตบุ๊กที่คุณสามารถพก

ไป ไหนมาไหน พร้อมกับเทคโนโลยี GPRS, EDGE และ 3G ขึ้นมาให้เราได้เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตกันได้ทุกที่ทุกเวลา (ที่สัญญาณเครือข่ายไปถึง) ว่าแต่… จะเชื่อมต่ออย่างไรดีล่ะ

ขาดเน็ต ขาดใจ ต้องตาย ถ้าไม่ได้ออนไลน์

ไม่ รู้ว่าเป็นเพราะว่ามันเป็นช่องทางการสื่อสารที่ถูกกว่า คุ้มค่า สามารถรับ-ส่งข้อมูลได้หลายรูปแบบ สามารถเอามาทำงานได้สะดวกรวดเร็ว หรือว่าจะเป็นเพราะแอพพลิเคชันที่อยู่ในอินเทอร์เน็ต โดยเฉพาะเกมออนไลน์ ซึ่งถ้าพลาดไม่ได้ออนไลน์ไปแม้แต่วันเดียวก็อาจจะทำให้เก็บเลเวลตามเพื่อน ไม่ทันกันเลยทีเดียว นอกจากนี้ก็ยังมีเกมจาก Social Network ต่างๆ ที่ทำให้เด็กยัน ผู้ใหญ่ ติดกันงอมแงม ไม่เว้นแม้แต่หนุ่มสาวออฟฟิศที่ต้องแอบเล่นกันจนไม่เป็นอันทำงานเลยทีเดียว อย่างน้อยก็ต้องขอล็อกอินเข้าไปดูสภาพความเป็นอยู่ของสัตว์เลี้ยงใน Pet Society, บรรยากาศร้านอาหารใน Restaurant City หรือแอบไปขโมยผักเพื่อนใน Country Story เสียหน่อย

1: Restaurant City เกมฮิตใน Facebook ที่ใครก็ติดกันงอมแงม

2: Windows Live Messenger หรือที่เรียกว่า M นั้นอีกหนึ่งบริการที่ต้องออนไลน์แทบตลอดเวลา

3: Twitter ที่เล่นกันได้ทั้งวัน ทั้งคืน ตลอด 24 ชั่วโมง แม้ขณะเข้าห้องน้ำ บางคนก็ยังจะเล่น

แต่ ไม่ว่าคุณจะใช้เพื่อทำงานหรือจะเพื่อความบันเทิงก็ตาม ความจำเป็นในการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตก็ยังคงมีอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเทคโนโลยีที่ทำให้คุณสามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ก็มีอยู่หลายอย่าง ด้วยกัน อย่างถ้าอยู่ในบ้านหรือในออฟฟิศก็มีอินเทอร์เน็ตผ่านแลนหรือไวร์เลสส์ให้ เล่นได้ ถ้าไปตามห้างก็ยังมี Hotspot ของผู้ให้บริการรายต่างๆ ให้เลือกเยอะแยะเต็มไปหมด แต่สำหรับใครที่ต้องเดินทางบ่อยๆ หรือไปพักตามต่างจังหวัดที่การหาอินเทอร์เน็ตใช้เป็นเรื่องลำบาก ทางเลือกอีกทางก็คือการต่อเน็ตผ่านโทรศัพท์มือถือที่เราจะมาพูดถึงวิธีการ เชื่อมต่อกันในวันนี้ครับ

WiFi ดูจะเป็นทางเลือกที่ดี แต่ก็จำกัดเฉพาะในอาคารหรือเขตชุมชนวงแคบๆ เท่านั้น

เชื่อมต่อง่ายๆ ผ่านมือถือ

โทรศัพท์ มือถือจัดว่าเป็นอุปกรณ์ที่ทุกคนจะต้องมีติดตัวกันอยู่แล้ว บางคนพก 2-3 เครื่องก็มี อันนี้ก็แล้วแต่การใช้งานของแต่ละคน แต่สิ่งหนึ่งที่มือถือให้ได้ก็คือการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตผ่านเครือข่าย โทรศัพท์มือถือทั้ง GPRS, EDGE หรือเทคโนโลยีใหม่ๆ อย่าง 3G ที่นอกจากจะให้ความเร็วในการเชื่อมต่อที่สูงไม่แพ้อินเทอร์เน็ตบรอดแบนด์ ทั้งหลายแล้วยังให้พื้นที่ครอบคลุมการใช้งานที่มากกว่าด้วย เรียกได้ว่าที่ไหนมีคลื่นมือถือก็สามารถใช้งานได้ แต่อาจจะมีระดับความเร็วที่แตกต่างไปตามพื้นที่ให้บริการครับ

เอาล่ะครับ ก่อนที่จะไปดูวิธีการเชื่อมต่อ เรามาดูกันก่อนดีกว่าครับว่าการต่อเน็ตผ่านมือถือนั้นจะต้องมีอุปกรณ์อะไรบ้าง

เครื่องคอมพ์ หรืออุปกรณ์ที่จะใช้เล่นเน็ต

อัน นี้ขาดไม่ได้เลยครับ เพราะถ้าคุณไม่มีคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์ที่จะใช้อินเทอร์เน็ตแล้วจะต่ออิน เทอร์เน็ตไปทำไมจริงๆ ไหมครับ สำหรับส่วนนี้อาจจะเป็นคอมพ์ชนิดไหนก็ได้ทั้งโน้ตบุ๊ก เน็ตบุ๊ก แล้วแต่ความชอบ ความถนัด หรือจะเป็นเครื่อง

เดสก์ทอปตั้งโต๊ะก็ได้ใน กรณีที่บ้านยังไม่มีโทรศัพท์ใช้ก็สามารถต่อด้วยมือถือได้เช่นเดียวกัน นอกจากนี้ก็ยังสามารถเล่นโดยตรงผ่านตัวมือถือเองก็ได้ แต่อาจจะทำอะไรได้ไม่มาก ขึ้นอยู่กับโปรแกรมที่อยู่ในโทรศัพท์ว่ารองรับได้มากน้อยขนาดไหน

โทรศัพท์มือถือที่นอกจากใช้โทรคุยแล้วยังสามารถใช้ต่อเน็ตได้ด้วย

แอร์การ์ด อุปกรณ์ที่ช่วยให้คอมพ์ของคุณต่อเน็ตผ่านซิมมือถือได้

เน็ตบุ๊กบางรุ่นสามารถใส่ซิมเพื่อต่อเน็ตได้ในตัวเลย

อุปกรณ์ที่ใช้เชื่อมต่อ

ใน ที่นี้จะหมายถึงอุปกรณ์ที่เป็นตัวเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตนะครับ ถ้าพื้นฐานสุดๆ เลยก็คงจะเป็นตัวโทรศัพท์มือถือเอง แต่ต้องเป็นรุ่นที่รองรับ GPRS หรือ EDGE หรือ HSDPA (3G) อย่างน้อยอย่างหนึ่งนะครับ โดยเชื่อมต่อกับคอมพ์ผ่านสายลิงก์ที่เป็น USB หรือไม่ก็ Bluetooth ครับ นอกจากนี้ก็ยังมีอุปกรณ์ที่เรียกว่า “แอร์การ์ด” อีก ซึ่งสามารถใส่ซิมโทรศัพท์มือถือแล้วใช้เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้มือถือเลย เพียงแค่ไม่สามารถใช้โทรคุยได้เท่านั้น แต่มีหลายคนที่บอกว่าใช้แอร์การ์ดนั้นเร็วกว่าใช้มือถือต่ออยู่เหมือนกัน นอกจากนี้ยังมีโน้ตบุ๊กและเน็ตบุ๊กบางรุ่นที่ได้ฝังตัวแอร์การ์ดมาพร้อมกับ ตัวเครื่อง สามารถใส่ซิมเข้าไปที่ตัวเครื่องแล้วเล่นเน็ตได้เลย

ซิมโทรศัพท์มือถือ พร้อมเปิดบริการอินเทอร์เน็ต

อีก หนึ่งสิ่งที่จะขาดไม่ได้เลยก็คือซิมโทรศัพท์มือถือธรรมดาที่เราใช้งานกัน อยู่นี่แหละครับ แต่จะต้องเปิดบริการอินเทอร์เน็ตเอาไว้ด้วย หรือถ้าให้ดีก็ควรสมัครแพ็กเกจ GPRS หรือ EDGE เอาไว้ด้วยก็จะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้เยอะทีเดียว สำหรับซิมนั้นคุณอาจจะใช้ซิมเดียวกับเบอร์ที่คุณใช้โทรเป็นประจำก็ได้ หรือจะซื้อเป็นซิมสำหรับเล่นเน็ตโดยเฉพาะแยกมาอีกซิมเลยก็ได้ ขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ที่คุณใช้ อย่างถ้าคุณใช้โทรศัพท์เครื่องเดียว และใช้มันสำหรับต่ออินเทอร์เน็ตด้วยก็ควรจะใช้ซิมเดียวกับที่คุณโทรเป็น ประจำเพื่อจะได้ไม่ต้องมาสลับซิมไปมาให้วุ่นวายครับ

เชื่อมต่อง่ายๆ ไม่ยากอย่างที่คิด

เมื่อ อุปกรณ์ต่างๆ ถูกเตรียมไว้อย่างพร้อมสรรพแล้ว ก็มาถึงขั้นตอนของการเชื่อมต่อกันจริงๆ เสียที ซึ่งผมขอแบ่งแยกย่อยออกเป็น 4 ส่วนหลักๆ นะครับ คือการเชื่อมต่อด้วยพอร์ต USB, การเชื่อมต่อผ่าน Bluetooth, การเชื่อมต่อโน้ตบุ๊กหรือเน็ตบุ๊กที่มีแอร์การ์ดอยู่ภายในตัวอยู่แล้ว และสุดท้ายคือการเชื่อมต่อผ่าน iPhone ที่กำลังฮิตใช้งานกันอย่างมากครับ

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407322

ใช้ Facebook อย่างปลอดภัย

โปรดทราบ .. นี่คือสิ่งที่คุณจะต้องรู้ก่อนเริ่มสานสัมพันธ์กับเพื่อนบนโลกออนไลน์อย่าง Facebook เก็บเรื่องราวให้เป็นความลับ - ก่อนที่คุณจะเริ่มโพสต์เนื้อหาหรือรูปภาพต่างๆ อย่าลืมตั้งค่าความเป็นส่วนตัว ระบุว่าใครบ้างที่สามารถเข้ามาดูอัลบั้มภาพถ่าย วิดีโอ โพรไฟล์ สถานะการอัพเดต และอีกสารพันข้อมูลเกี่ยวกับตัวของคุณได้บ้างคิดก่อนรับเป็นเพื่อน - การค้นหาว่าใครบ้างที่อยู่ในรายชื่อคอนแทกต์บนอีเมล์ของคุณกำลังใช้ Facebook อยู่ เป็นเรื่องที่ไม่ยาก แต่ก่อนที่จะรับคนเหล่านั้นให้เป็นเพื่อนกับคุณบน Facebook อย่าลืมพิจารณาให้รอบคอบด้วย

ข่าวคราวเกี่ยวกับ Facebook ในช่วงที่ผ่านมามีมากมาย และหลายๆ เรื่องก็เกี่ยวกับเรื่องหลุดๆ ลับๆ ที่ไปโผล่อยู่บน Facebook อย่างล่าสุดมีกรณีที่ข้อมูลส่วนตัวของหัวหน้า MI6 (ต้นสังกัดของสายลับอย่างเจมส์ บอนด์) เกิดหลุดออกไปบนอินเทอร์เน็ตผ่าน Facebook อย่างไม่น่าให้อภัย เพราะทางการอังกฤษต้องใช้งบประมาณจำนวนมหาศาลเพื่อปิดบังข้อมูลดังกล่าว แต่ภรรยาของหัวหน้า MI6 ที่ว่ากลับเผยแพร่ทั้งภาพและรายละเอียดส่วนตัวในที่สาธารณะซะงั้น

เสน่ห์ ของ Facebook มีหลายอย่าง แน่นอนว่าการเชื่อมต่อกันเป็นเครือข่ายเพื่อนฝูงที่รู้จัก ทำให้ความสัมพันธ์ของผู้คนใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้แม้แต่บิลล์ เกตส์ แห่งไมโครซอฟท์ก็ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งวันบน Facebook แม้ล่าสุดจะมีข่าวว่าเลิกเล่นไปแล้วก็ตาม เพราะโดนขอเป็นเพื่อนเยอะเกินจะรับไหว

ว่าไปแล้วสิ่งที่หลายคนกลัวมาก ที่สุดก็คือ เรื่องส่วนตัวที่ไม่ควรให้คนอื่นรู้ แต่กลับถูกเปิดเผยไว้บนวอลล์ของ Facebook ที่ทำให้ทุกคนที่คุณรู้จักได้ล่วงรู้ถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เหมาะสมไปด้วย ซึ่งถ้าคนที่คุณเป็นเพื่อนด้วยบน Facebook นั้นมีแต่เพื่อนสนิทจริงๆ นั่นก็คงไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไร แต่หลายครั้งเพื่อนเหล่านั้น -- ไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เป็นเจ้านายบ้าง คู่ค้าทางธุรกิจบ้าง ลูกน้องบ้าง หรือแฟนเก่าบ้าง

รับรองว่าคุณต้องมี หลายๆ เรื่องที่ไม่อยากให้คนเหล่านี้ได้รับรู้แน่นอน ซึ่งหากไม่เตรียมการให้ดีๆ รับรองว่าการแก้ไขปัญหาทีหลังนั้นแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ฉะนั้น ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงและภาพลักษณ์หน้าตาให้ต้องปกป้อง การเปิดโล่งบัญชี Facebook ถือเป็นเรื่องที่เสี่ยงอย่างยิ่ง อย่าลืมว่า Facebook ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อใช้ในด้านธุรกิจ อย่าลืมพิจารณาถึงสิ่งเหล่านี้ก่อนที่จะกระโจนเข้าใส่ Facebook แบบเต็มตัว:

Facebook ถูกสร้างและพัฒนาขึ้นโดยคนหนุ่มสาวเพื่อคนหนุ่มสาว ก่อนหน้านี้อีเมล์ที่จะสมัครเข้าไปเปิดบริการ Facebook ได้ต้องเป็นอีเมล์ที่ลงท้ายด้วย .edu ซึ่งก็คือ คนที่เรียนในโรงเรียนและมหาวิทยาลัยต่างๆ และแม้กฎเกณฑ์ดังกล่าวจะไม่ได้ถูกบังคับใช้แล้วในวันนี้ แต่ดีเอ็นเอของ Facebook ไม่เปลี่ยนแปลง เว็บไซต์ที่ออกแบบมาเพื่อให้หลายคนได้โอ้อวดวีรกรรมสมัยเรียน ไม่น่าจะช่วยให้ภาพพจน์ความเป็นมืออาชีพทางธุรกิจของคุณดูดีขึ้นแม้แต่น้อย
อิน เทอร์เฟซการใช้งานที่ดูยุ่งยาก เป็นผลมาจากแนวทางการออกแบบเพื่อผู้ใช้ซึ่งอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย มีเซนส์ในการเล่นวิดีโอเกม และก็ไม่ได้สนใจในเรื่องเกี่ยวกับประสิทธิภาพทางธุรกิจเลยแม้แต่น้อย ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้ง่ายและแก้ไขได้ยากเมื่ออยู่บน Facebook ซึ่งต่างจากแอพพลิเคชันที่ออกแบบมาเพื่อใช้ในธุรกิจโดยเฉพาะ
คุณไม่ สามารถคาดเดาหรือควบคุมได้เลยว่า จะมีใครที่ขอเข้ามาเป็นเพื่อนของคุณบ้างบน Facebook จะตอบรับอย่างไรถ้าเจ้านายหรือลูกค้าของคุณขอเป็นเพื่อนบน Facebook ด้วย? จะปล่อยให้คนเหล่านั้นเข้ามาเห็นพฤติกรรมความร่าเริงแบบเกินตัวของคุณสมัย เรียนหรือที่ยังเป็นอยู่แม้แต่ในขณะนี้ หรือว่าจะกล้าปฏิเสธการขอเป็นเพื่อนดังกล่าว? นี่เป็นสถานการณ์ที่ชวนปวดหัวอย่างยิ่งสำหรับผู้ใหญ่ที่ต้องการเล่น Facebook
Facebook มักปล่อยคุณสมบัติใหม่ๆ ให้ผู้ใช้ได้สัมผัสกันโดยไม่มีประกาศแจ้งเตือนล่วงหน้า ไม่นานมานี้ก็เพิ่งจะมีคุณสมบัติที่ติดตามการชอปปิงของผู้ใช้แล้วเผยแพร่ให้ คนอื่นๆ ได้รู้กันทั่ว ซึ่งน่นอนว่าโดนประท้วงโดยผู้ใช้อย่างแรง และตามมาด้วยคดีความละเมิดสิทธิส่วนบุคคลต่างๆ มากมาย แต่รับรองว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราได้เห็นอะไรแบบนี้บน Facebook แน่นอน ความจริงต้องตั้งคำถามตั้งแต่แรกแล้วว่า Facebook เก็บบันทึกข้อมูลกิจกรรมต่างๆ ของผู้ใช้ไปตั้งแต่แรกเพื่อจุดมุ่งหมายอะไร?
การ หลอกลวงทาง Facebook กำลังเริ่มระบาด มีกรณีที่ Facebook ของคนรู้จักโดนแฮก และมีการส่งข้อความหาเพื่อนหลายๆ คนทำนองว่าต้องการความช่วยเหลือด้านการเงิน และเริ่มมีการแช็ตกันจริงจังเพื่อเริ่มกระบวนการหลอกลวง ซึ่งสำหรับคนที่ไม่ได้ระแวงอะไร มันก็เป็นเพียงแค่คำร้องขอจากเพื่อนคนหนึ่งที่คุณรู้จักและเต็มใจจะช่วย เหลือ แต่บางครั้งอาจเป็นเพียงแค่การอาศัยประโยชน์จาก Facebook โดยที่เจ้าตัวไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย หากเจอกับสถานการณ์แบบนี้จริง ติดต่อกันโดยตรงดีที่สุด จะทางโทรศัพท์หรือจะนัดเจอกันก็ได้ หากใครพอจะได้เค้าลางว่ากำลังโดนหลอก แจ้งตำรวจเอาไว้ก่อนน่าจะดีที่สุด

หรือ บางครั้งคุณอาจได้รับคำร้องขอเป็นเพื่อนผ่าน Facebook ที่ชักชวนให้ดาวน์โหลดโปรแกรมสำหรับเล่นไฟล์วิดีโอ ซึ่งโปรแกรมที่ว่านั้นแท้จริงก็คือ โปรแกรมอันตรายที่กำลังจะแอบแฝงตัวเข้ามาในคอมพิวเตอร์ของเรา ซึ่งอาจจะมีการชักชวนทั้งผ่านทางอีเมล์หรือหน้าเว็บ และด้วยความสัมพันธ์อันใกล้ชิดระหว่างกันบน Facebook ก็ทำให้หลายคนเผอเรอไม่ระมัดระวังในเรื่องนี้จนเกิดปัญหาขึ้นตามมาภายหลัง

แต่ อย่าเพิ่งหมดหวัง คุณสามารถใช้ Facebook อย่างปลอดภัยได้ในระดับหนึ่ง วิจารณญาณที่เหมาะสมช่วยลดความเสี่ยงต่างๆ ได้พอสมควร สำหรับมือใหม่เพิ่งหัดใช้ ลองเข้าไปตั้งค่าความเป็นส่วนตัวได้ที่ Privacy Settings จากเมนู Settings ซึ่งเราสามารถเปลี่ยนรายละเอียดในการเผยแพร่ภาพถ่าย ข้อความ ข้อมูลส่วนตัว และข้อมูลการทำงานได้ ซึ่งรวมไปถึงสิ่งที่สมาชิกคนอื่นๆ จะมองเห็นด้วย ฉะนั้นเจ้านายหรือแฟนเก่าของคุณถูกกำหนดให้เห็นข้อมูลที่แตกต่างออกไปบน Facebook ของคุณ อย่าลืมว่าการปล่อยให้คนทั่วไปที่ไม่รู้จักเห็นข้อมูลทุกสิ่งทุกอย่างที่ เกี่ยวกับคุณนั้น ไม่ใช่คำตอบที่ฉลาดซักเท่าไรนัก

อีกหนึ่งคุณสมบัติ ที่ต้องระวังก็คือ "Find Friends" ซึ่งยอมให้คุณกรอกชื่อผู้ใช้และรหัสผ่านของเว็บเมล์อย่าง Gmail หรือ Yahoo! Mail เพื่อดึงเอาข้อมูลรายชื่อคนที่คุณรู้จักมาใส่ไว้บน Facebook -- อย่าลืมดูให้แน่ใจว่า รายชื่อเหล่านั้นไม่มีคนที่คุณติดต่อทางธุรกิจอยู่ด้วย เพราะนั่นอาจจะเสี่ยงต่อการเปิดเผยเรื่องส่วนตัวที่ไม่เหมาะไม่ควรให้แก่คน เหล่านั้นได้ทราบ

ส่วนการตั้งค่าความเป็นส่วนตัวด้วยการจำกัดการใส่ แท็กชื่อของคุณเข้ากับรูปภาพต่างๆ ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ควรทำ เพราะบางครั้งคุณก็ไม่อยากให้คนอื่นๆ ได้เห็นภาพส่วนตัวบางอย่าง ที่โดนแท็กจากคนอื่นแต่ใส่เป็นชื่อของคุณเพื่ออ้างอิงมาที่ตัวคุณอย่าง ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

ฉะนั้นก่อนจะเริ่มใช้ Facebook อย่าลืมสละเวลาซักหนึ่งชั่วโมงเพื่อรีวิวการตั้งค่าต่างๆ เหล่านี้ตั้งแต่แรกเริ่ม การเปิดใช้บัญชี Facebook ไม่ใช่เรื่องยาก แต่การตั้งค่าให้เหมาะสมกับการใช้งานเพื่อไม่ให้เรื่องลับๆ ของคุณถูกเผยแพร่ออกไปในวงกว้าง อาจต้องใช้เวลาบ้างพอสมควร

ทางออกอีก ทางหนึ่งที่น่าสนใจก็คือ การจัดแบ่งกลุ่มความสัมพันธ์ให้ชัดเจน เช่น หากมีเพื่อนนักธุรกิจหรือลูกค้าที่ต้องการติดต่อกับคุณผ่านเว็บไซต์เครือ ข่ายสังคมออนไลน์ การหันไปใช้ LinkedIn หรือเว็บอื่นๆ ก็น่าจะดีกว่าการที่รวมเอาผู้คนจากทั่วทุกสารทิศมาไว้ภายใต้ Facebook แถมคุณยังมีข้ออ้างดีๆ ในการปฏิเสธการขอเป็นเพื่อนบน Facebook และชักชวนให้คนรู้จักทางธุรกิจหันไปคบค้าสมาคมกันบนเว็บอื่นที่เฉพาะทางมาก ขึ้นด้วย

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407323

มหาวิทยาลัยเชียงใหม่พร้อมก้าวเป็น Ubiquitous Campus

พีซีแมกะซีนฉบับนี้ได้นำเสนอเรื่องราวของการทำงานได้ทุกที่ ทุกเวลาที่ต้องการ ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดของทางมหาวิทยาลัยเชียใหม่เอง ที่กำลังมีแนวทางในเรื่องแบบเดียวกันก็คือ การทำให้มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็น Ubiquitous Campus (ยู-บิ-ควิ-ตัส แคมปัส) ครับ

รศ.ดร.ถนอมพร เลาหจรัสแสง สำนักบริการเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้เล่าให้ฟังว่า ณ ในช่วงเวลานี้ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กำลังอยู่ในระหว่างการดำเนินงานด้านไอที เพื่อก้าวไปสู่การเป็น Ubiquitous Campus ซึ่งโดยนิยามของคำว่า Ubiquitous Campus ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่นั้น หมายถึง การสร้างสิ่งแวดล้อมของมหาวิทยาลัย เพื่อการดำเนินการต่างๆ ในชีวิตประจำวันของ นักศึกษา และ ชุมชมภายใน ให้เอื้อต่อการเข้าถึง สามารถใช้ประโยชน์จากไอที และการสื่อสารโทรคมนาคมอย่างครอบคลุม และมีประสิทธิภาพ โดยมุ่งเน้นการสร้างชีวิตไอที (CMU IT Life) ให้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของนักศึกษา อาศัยเทคโนโลยีเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เครื่องมือการเข้าถึงในรูปแบบต่างๆ ที่ไม่จำกัดเฉพาะคอมพิวเตอร์ (terminals) และการให้บริการต่างๆ ที่ใช้ประโยชน์จากไอที โดยการออกแบบให้มีการบูรณาการและผสมผสานเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ

นับ จากช่วงเวลานี้ไปอีก 4 ปี ข้างหน้า เชื่อว่านักศึกษาและชุมชนภายในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จะสามารถเข้าถึง และใช้ประโยชน์ จาก สารสนเทศได้อย่างครอบคลุม ทุกที่ ทุกเวลา และจากเครื่องมือที่หลากหลาย โดยการใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีใหม่ (Emerging Technology) ที่เรียกว่า Ubiquitous Technology* รวมทั้งการดำเนินการในด้านต่างๆ ที่เกี่ยวข้องไปพร้อมๆ กัน เช่น การเพิ่มศักยภาพของระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์หลัก การบริหารจัดการพื้นที่การจัดเก็บข้อมูล การขยายความเร็ว ครอบคลุมการดูแลด้านความปลอดภัยของระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์อย่างต่อเนื่อง การเพิ่มจุดของการให้บริการเครือข่ายแบบไร้สาย ซึ่ง ณ วันนี้มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ก็ได้ให้บริการเครือข่ายไร้สายในมหาวิทยาลัยกว่า 227 จุด ทำให้มีผู้ใช้เข้าพร้อมกันได้ถึง 2,000 ราย โดยนักศึกษาสามารถใช้บริการได้ในพื้นที่ที่มีสัญลักษณ์ Jumbo-Net Service Area เช่น สำนักบริการเทคโนโลยีสารสนเทศ ห้องสมุดกลาง ห้องสมุดคณะ และศูนย์ไอทีของทุกคณะ หอพักทั่วมหาวิทยาลัย และที่สำคัญที่สุดก็คือ การให้บริการการใช้ประโยชน์สารสนเทศเพื่อการสื่อสาร เรียนรู้ และเพื่อ productivity ต่างๆ ของผู้เรียน ตัวอย่างเช่น การให้บริการ Digital Content ในลักษณะของสื่อใหม่ Game-Based Learning สตรีมมิ่งมีเดีย เป็นต้น ผ่านอุปกรณ์การเข้าถึงในรูปแบบต่างๆ โดยบุคลากรและนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สามารถใช้บริการผ่านเว็บไซต์ต่างๆ ดังต่อไปนี้

www.chiangmai.ac.th เว็บไซต์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อการประชาสัมพันธ์ข้อมูล ข่าวสารของมหาวิทยาลัย ที่นักศึกษาสามารถติดตามข่าวสารทางวิชาการ ความเคลื่อนไหว กิจกรรมต่างๆ ภายในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
http://itsc.cmu.ac.th เว็บไซต์สำนักบริการเทคโนโลยีสารสนเทศ นำเสนอข้อมูล ข่าวสาร การให้บริการด้านไอที โดยเฉพาะการศึกษา พัฒนาทักษะด้านไอทีของนักศึกษา และจัดหลักสูตรด้านไอทีที่หลากหลายตามความต้องการ
http://mis.chiangmai.ac.th/cmumis/ ระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการและการบริหารงานมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
http://itscgames.cm.edu เว็บไซต์ระบบสื่อการเรียนรู้ออนไลน์รูปแบบ Game-Based Learning
http://itsc.cmu.ac.th/cmunetwork.html โทรทัศน์ออนไลน์ CMU Network TV
http://dekmor.cmu.ac.th ชุมชนออนไลน์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่
http://www.mcotcm.com/it_talk เว็บไซต์เผยแพร่ความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียง อสมท FM 100.75 รายการคุยเฟื่องเรื่องไอที
http://www.fm100cmu.com/blog/itsccorner เว็บไซต์เผยแพร่ความรู้ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศผ่านสื่อวิทยุกระจายเสียง เสียงสื่อสารมวลชน FM 100 รายการ ITSC Corner
http://www.lannacorner.net/weblanna สารสนเทศด้านศิลปวัฒนธรรมล้านนา รวมเรื่องราวประวัติศาสตร์ ภูมิปัญญา ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิต ร้านอาหารและแหล่งท่องเที่ยว

และ ถ้านักศึกษาไม่ได้มีเครื่องคอมพิวเตอร์เป็นของตัวเอง ทางมหาวิทยาลัยก็ได้มีการจัดบริการคอมพิวเตอร์พร้อมอินเทอร์เน็ตทั่วทุกคณะ จำนวน 1,000 เครื่อง ด้วยความเร็ว 400 Mbps สามารถ Log in โดยใช้ Username และ Password ของนักศึกษา เพื่อใช้งานระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ตไร้สาย (Jumbo – Net) และเรียกใช้งานจากที่พัก (Remote Access) โดยมีชั่วโมงการใช้งาน 60 ชั่วโมง/เดือน นอกจากนี้ยังได้มีการจัดตั้ง ITSC CORNER โดยให้บริการเครื่องคอมพิวเตอร์จำนวน 80 เครื่อง ในพื้นที่เดียวกันอย่างครบวงจร บริเวณหน้าสำนักหอสมุด ทั้งนี้ เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่นักศึกษาได้ใช้บริการเกี่ยวกับการสืบค้น ค้นคว้าสารสนเทศและสามารถใช้เป็นแหล่งนัดพบของนักศึกษา เพื่อทำกิจกรรมการเรียนรู้ และแลกเปลี่ยนความรู้กันได้เป็นอย่างดี
*Ubiquitous Technology ครอบคลุม IPV6, Grid, Handheld PC, RFID, Educational Content Sharing Service, Multimedia Classroom Services Next-generation LCMS and Digital Content โดยมี สำนักบริการเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็น หน่วยงานหลักในการดำเนินการ สำรวจ ติดตาม ค้นคว้า วิจัยหลัก เกี่ยวกับเทคโนโลยีดังกล่าว ทั้งนี้เพื่อเลือกใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม ให้การลงทุน และใช้ประโยชน์ทางด้านไอทีให้มีความปลอดภัยสูง

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407324

ตั้งค่าระบบเครือข่ายแบบง่ายๆ บนวินโดวส์ 7

ในที่สุดไมโครซอฟท์ก็ทำให้วินโดวส์สามารถตั้งค่าระบบเครือข่ายภายในบ้านได้ในขั้นตอนแบบง่ายๆ .. และนี่คือสิ่งที่คุณจำเป็นต้องทราบ
ไมโครซอฟท์พยายามบนวินโดวส์หลายเวอร์ชันมานานมากแล้ว เพื่อที่จะทำให้การตั้งค่าระบบเครือข่ายภายในบ้านนั้นเป็นไปอย่างง่ายดาย เชื่อมต่อได้อัตโนมัติ และก็สามารถแชร์ไฟล์และโฟลเดอร์ได้สะดวก ในที่สุดก็มาประสบความสำเร็จในวินโดวส์ 7 ด้วยคุณสมบัติที่เรียกว่า "HomeGroup"

โฮมกรุ๊ป (HomeGroup) ช่วยผู้ใช้ในการสร้างระบบเครือข่ายภายในบ้านด้วยฟังก์ชันการเข้าถึงและแชร์ ข้อมูลเพียบพร้อมและยืดหยุ่น ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในคุณสมบัติใหม่ที่น่าสนใจมากบนวินโดวส์ 7 และนั่นก็หมายถึงว่า ผู้ใช้วินโดวส์วิสต้า เอ็กซ์พี แมค และลินุกซ์ คงไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับความสะดวกสบายที่ว่า
วินโดวส์ 7 ช่วยเราในการสร้างระบบเครือข่ายได้ 3 รูปแบบ - Home, Work และ Public หรือก็คือเครือข่ายภายในบ้าน ที่ทำงาน และที่สาธารณะ แต่ในการใช้งานโฮมกรุ๊ปนั้นจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อพีซีบนระบบเครือข่ายทุก เครื่องตั้งค่าการเชื่อมต่อเอาไว้เป็นแบบ Home เท่านั้น ซึ่งในการตั้งค่าที่ว่าบนวินโดวส์ 7 ก็สามารถทำได้โดยไปที่คอนโทรลพาเนล แล้วเลือก Network and Internet จากนั้นก็เลือก Network and Sharing Center (หรือใครอยากจะใช้วิธีลัดด้วยการคลิกขวาที่ไอคอนเน็ตเวิร์กบนซิสเต็มเทรย์ มุมล่างขวาของหน้าจอเพื่อเข้าสู่ Network and Sharing Center ก็ได้เช่นกัน) และท้ายสุดก็คือดูให้แน่ใจว่าเราได้เลือกค่าเอาไว้เป็น "Home network" ภายใต้ไอคอนระบบเครือข่าย หากยังไม่ใช่ก็คลิกที่ลิงก์ "Public network" หรือ "Work network" แล้วเปลี่ยนให้เป็น "Home network" แทน

เพียงแค่นี้เราก็สามารถสร้างโฮมกรุ๊ปได้แล้ว ซึ่งที่จริงหลังจากที่เราเปลี่ยนระบบเครือข่ายเป็นแบบภายในบ้านหรือ Home วินโดวส์ 7 ก็จะพาเราไปยังหน้าต่างสำหรับตั้งค่าอย่าง Create a homegroup เพื่อสร้างโฮมกรุ๊ปใหม่ขึ้นมา หรือถ้าได้เลือก Home เอาไว้อยู่แล้ว ก็คลิกที่ลิงก์ Choose homegroup and sharing options แล้วตามด้วย Create ได้เลย

ขั้นตอนต่อไปก็คือ การเลือกชนิดของไฟล์ที่ต้องการแบ่งปันกันกับสมาชิกคนอื่นในโฮมกรุ๊ป ก็มีให้เลือกตั้งแต่รูปภาพ เพลง วิดีโอ ไฟล์เอกสาร หรือแม้แต่การแชร์เครื่องพิมพ์ โดยตัวเลือกเหล่านี้จะสอดคล้องกับไลบรารี (library) ที่วินโดวส์ 7 สร้างขึ้นตามค่าดั้งเดิมตอนติดตั้งระบบปฏิบัติการลงบนคอมพิวเตอร์ และก็รวมไปถึงโฟลเดอร์อื่นๆ ที่สร้างขึ้นโดยผู้ใช้แต่ละคนในยูสเซอร์โพรไฟล์ด้วย

สิ่งที่เรากำลัง ทำอยู่ตอนนี้ความจริงแล้วก็คือ การแบ่งปันไฟล์ต่างๆ ที่อยู่บนพีซีของเราให้กับผู้ใช้คนอื่นๆ ที่อยู่บนโฮมกรุ๊ปให้สามารถเข้าถึงได้ ตัวอย่างเช่น โฟลเดอร์ c:UsersxxxxPictures หรือ c:UsersxxxxMusic และก็รวมไปถึงโฟลเดอร์อย่าง c:UsersPublic ด้วย โดยผู้ใช้สามารถเพิ่มโฟลเดอร์ต่างๆ ที่ต้องการแชร์ได้มากตามต้องการ

หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนนี้ วินโดวส์ 7 ก็จะเปิดโอกาสให้เราตั้งค่ารหัสผ่านสำหรับเข้าใช้โฮมกรุ๊ปได้ ซึ่งนั่นก็หมายถึงว่าพีซีเครื่องอื่นๆ ที่ต้องการใช้งานโฮมกรุ๊ปก็จำเป็นต้องทราบรหัสผ่านนี้ด้วยเช่นกัน ฉะนั้นเก็บรักษารหัสผ่านให้ดีๆ (อาจใช้วิธีไฮไลต์เลือกแล้วก็ก๊อบปี้ไปเก็บไว้ในเท็กซ์ไฟล์หรือส่งเป็นอี เมล์ไว้ในอินบ็อกซ์ของเราก็ได้) หรืออาจสั่งพิมพ์ออกมาไว้ซักชุดยามฉุกเฉิน และจะได้ใช้เป็นข้อมูลเบื้องต้นในการตั้งค่าให้กับผู้ใช้คนอื่นๆ บนโฮมกรุ๊ปเดียวกันด้วย

หลังจากเราคลิก Finish เพื่อเสร็จสิ้นการตั้งค่า คำสั่ง Change homegroup settings เป็นส่วนที่เปิดโอกาสให้เราเปลี่ยนรหัสผ่านหากเปลี่ยนใจอยากกำหนดใหม่ รวมไปถึงการเข้าถึงการตั้งค่าชั้นสูงในหน้า Advanced Sharing Settings ด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่ยังทำไม่น้อยอย่างน้อยก็ในตอนนี้ก็คือ การปรับเพิ่มไลบรารี โฟลเดอร์ หรือไฟล์ในโฮมกรุ๊ป ซึ่งก็น่าแปลกใจพอสมควรที่ไมโครซอฟท์มองข้ามตรงนี้ไป ทั้งที่สิ่งต่างๆ บนโฮมกรุ๊ปควรถูกปรับเปลี่ยนได้อย่างยืดหยุ่นที่สุด

แม้จะยังไม่จำเป็นนัก แต่ถึงตรงนี้แล้วก็ลองแวะเข้ามาที่ Advanced Sharing Settings ดูสักนิดด้วยการคลิก Change advanced sharing settings แล้วเลือกลูกศรชี้ลงที่อยู่ข้างๆ Home หรือ Work
ตรงจุดนี้เราจะเห็นตัว เลือกอีก 6 ตัว ที่ระบุถึงรูปแบบการตั้งค่าระบบเครือข่ายภายในบ้านของวินโดวส์ 7 (ที่จริงแล้วระบบเครือข่ายทุกแบบบนวินโดวส์ 7 ก็ใช้การตั้งค่าเบื้องต้นในลักษณะเดียวกันนี้) โดยจุดที่น่าสนใจที่สุดอยู่ในกรอบ Advanced Sharing ก็คือ การกำหนดค่าการค้นหาคอมพิวเตอร์บนระบบเครือข่าย (network discovery - ทำให้พีซีเครื่องอื่นสามารถมองเห็นคอมพิวเตอร์ของคุณได้) การแชร์ไฟล์และเครื่องพิมพ์ และการแชร์สื่อข้อมูลต่างๆ ซึ่งหากไม่ได้เลือกค่าเหล่านี้ไว้ เราก็แทบจะไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรจากโฮมกรุ๊ปเลย...เราจะไม่มีโอกาสได้ใช้ คุณสมบัติที่ทำให้การแลกเปลี่ยนข้อมูลบนคอมพิวเตอร์เครื่องต่างๆ ภายในบ้านเป็นไปอย่างราบรื่นผ่านศูนย์กลางที่ใช้ในการเก็บข้อมูลหลักหรือบน ฮาร์ดดิสก์ขนาดใหญ่ที่ทำหน้าที่เฉพาะในการเก็บข้อมูลส่วนกลางของสมาชิกใน บ้าน

หลังจากที่เราได้สร้างโฮมกรุ๊ปขึ้นมา คอมพิวเตอร์ที่มองเห็นเครือข่ายของเราก็สามารถเข้าร่วมเป็นสมาชิกในโฮมกรุ๊ป ได้ โดยผู้ใช้แต่ละเครื่องเพียงแค่ไปเรียก Network and Sharing Center ขึ้นมาจากคอนโทรลพาเนล แล้วคลิกที่ Choose homegroup ซึ่งจะมีคำถามปรากฏขึ้นมาเพื่อยืนยันในการเข้าเป็นสมาชิกโฮมกรุ๊ปว่า "Do you want to join a homegroup?" พร้อมด้วยรายชื่อโฮมกรุ๊ปที่มีอยู่ จากนั้นก็คลิกที่ Join Now เพื่อเสร็จสิ้นกระบวนการ

หลังจากที่เรา เข้าไปสมาชิกในโฮมกรุ๊ปแล้ว จะมีลิงก์ที่เชื่อมไปยังหน้าช่วยเหลือของวินโดวส์เพื่อให้ข้อมูลเกี่ยวกับ การเข้าถึงไฟล์และทรัพยากรต่างๆ บนโฮมกรุ๊ป ซึ่งก็ช่วยเหลือได้อย่างดีสำหรับผู้ใช้ที่ไม่ค้นเคยกับการแชร์ข้อมูลต่างๆ ลักษณะนี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่ยังไม่รู้จักวิธีแชร์ไฟล์ของตัวเองให้กับคน อื่นๆ

โดยปกติแล้วไลบรารีต่างๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ตอนติดตั้งวินโดวส์ 7 จะถูกแบ่งปันบนโฮมกรุ๊ปโดยทันที แต่อย่างที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ไม่เฉพาะไลบรารีเหล่านี้เท่านั้นที่เราแชร์ให้กับคนอื่นๆ ได้ เราสามารถกำหนดการแชร์ทรัพยากรได้ด้วยตัวเอง โดยให้เรียกไลบรารีขึ้นมาจากทาส์กบาร์และเลือกไปยังส่วนที่เราต้องการแบ่ง ปัน จากนั้นก็คลิกขวาแล้วเลือก Share With | Homegroup ซึ่งจะมีตัวเลือกให้เลือกอีก 2 แบบด้วยกัน คือ อ่านอย่างเดียว และอ่านและเขียนไฟล์ข้อมูลได้ หมายความว่าหากเราไม่อยากให้คนอื่นเข้ามาแก้ไขอะไรในนี้ก็เลือกเป็น อ่านอย่างเดียว แต่ถ้าต้องการให้ไลบรารีที่ว่าเปิดกว้างสำหรับผู้ใช้คนอื่นๆ อย่างเต็มที่ อ่าน/เขียน ก็เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจ

ความจริงเราสามารถแชร์โฟลเดอร์ และไฟล์ไปไว้บนโฮมกรุ๊ปได้ แต่แนวทางที่ดีกว่าก็คือ โยนโฟลเดอร์เหล่านั้นไปไว้บนไลบรารี แล้วใช้วิธีการแชร์ไลบรารีน่าจะเข้าท่ากว่า อย่างน้อยก็สะดวกในการจัดการสิ่งต่างๆ ในภายหลังมากกว่าวิธีอื่นๆ

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407325

Mobile Number Portability เราจะได้ใช้กันภายใน 3 เดือน?

ผมนั่งเขียนบทความนี้ในวันที่ “ประกาศคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เรื่องหลักเกณฑ์บริการคงสิทธิเลขหมายโทรศัพท์เคลื่อนที่” ประกาศในราชกิจจานุเบกษาพอดี พร้อมๆ กับที่สื่อมวลชนเสนอข่าวว่า มี กทช. บางท่านให้สัมภาษณ์ว่า จะให้บริการได้ภายใน 3 เดือน เหตุที่ผมหยิบเอาเรื่องของ Mobile Number Portability (ต่อไปนี้ผมจะเรียกย่อๆว่า MNP) มาเล่าให้ฟัง เพราะวัดจากกระแสจากคำถามที่เพื่อนๆ ชอบมาถามบ่อยๆ เรื่องเกี่ยวกับโทรศัพท์มือถือและอินเทอร์เน็ต MNP ถือเป็นคำถามยอดฮิตอันดับ 2 ในช่วงนี้ ส่วนพระเอกอันดับหนึ่งก็คือเรื่อง 3G ครับ แต่ผมยังไม่หยิบ 3G มาเล่า เพราะเป็นมหากาพย์คงจะต้องเล่ากันยาวเกิน 1 ตอนแน่ๆ

ก่อนเข้าเรื่อง MNP ขอเริ่มแนะนำตัวบทความนิดหนึ่งก่อน โจทย์ที่ได้มาจาก บก. คือ อยากให้มาช่วยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโทรคมนาคม ทั้งในด้าน Global Trend ด้านนโยบาย ด้านบริการ รวมถึงด้านแนวคิดและกลยุทธ์ของผู้ให้บริการ (Operator) โดยเน้นเรื่องที่จะเป็นประโยชน์เกี่ยวข้องกับพวกเราในฐานะผู้บริโภคหรือเป็น ผู้ค้าอุปกรณ์ไอที ซึ่งจำเป็นต้องมีความรู้เรื่องระบบสื่อสาร เพราะปัจจุบันเรื่องราวของคอมพิวเตอร์และไอทีกับโทรคมนาคมไม่สามารถแยกกัน ได้เลย มัน Convergence ไปกันหมดแล้ว เห็นได้จากมือถือระดับไฮเอนด์ในปัจจุปันก็เป็นสมาร์ตโฟนที่ทำหน้าที่เป็นผู้ ช่วยส่วนตัวไปหมดแล้ว ทุกโมเดลต้องเช็กเมล์ได้ ต้อง Sync Calendar เพื่อดูนัดหมายได้ ต้องแชตได้ และมีฟังก์ชันด้านบันเทิงตามสมควร ในขณะที่ฝั่งโน้ตบุ๊กหรือเน็ตบุ๊กที่ออกมาแต่ละรุ่น ก็จะต้องมีอุปกรณ์เชื่อมต่อเครื่องข่ายด้วยวิธีง่ายๆ หลายรุ่นแถมโมเด็มมากับเครื่อง มีช่องใส่ SIM เสร็จสรรพ หลายรุ่นก็ใช้เพียงแค่ USB Modem ความเกี่ยวข้องของทั้ง 2 โลกมันเข้ามาพันกันมากขึ้นทุกวัน วัดได้จากจำนวนคำถามที่เกี่ยวข้องกับโทรคมนาคมที่มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งจากเพื่อนๆ ที่เป็นผู้ใช้คอมพิวเตอร์และผู้ที่ทำงานในวงการคอมพิวเตอร์ เลยถือโอกาสมาเขียนเล่าให้ฟังเป็นเรื่องเป็นราวที่ปะติดปะต่อได้ ไม่ต้องมาถามไล่เป็นจุดๆ

เดี๋ยวจะไปยาว กลับมาเรื่อง MNP ดีกว่า ผมจำได้ว่าเรื่องนี้เป็นกระแสขึ้นมาเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเลขหมายโทรศัพท์มือถือไม่พอ จนต้องมีการเพิ่มจาก 9 หลักมาเป็น 10 หลัก ในตอนนั้นมีคนยกเรื่องนี้มาเป็นเรื่องหนึ่งในการแก้ปัญหาขาดแคลนเลขหมาย เพราะเห็นว่าลูกค้าชอบย้ายค่าย ต้องซื้อเบอร์ใหม่ ทำให้เปลืองเบอร์ เลยมองว่าถ้าย้ายได้โดยใช้เบอร์เดิมก็น่าจะประหยัดเบอร์ ต้องขออภัยที่จำชื่อเจ้าของไอเดียไม่ได้ ทีนี้พอมีคนจุดประกาย เลยรับลูกกันเป็นช่วงๆ สำนักงาน กทช. ก็เลยเริ่มศึกษาจริงจัง พยายามชูจุดขายที่เป็นด้านบวกแก่ผู้บริโภค “สามารถคงเบอร์มือถือเดิม เมื่อย้ายไปใช้ค่ายอื่น ไม่ต้องผูกมัดตัวเอง มีส่วนช่วยกระตุ้นให้ผู้ให้บริการต้องพัฒนาคุณภาพ และลดราคาให้ถูกลง” ฟังดูดีมีชาติตระกูลไหมครับ กลับมาทางฝั่งผู้ให้บริการ ก็ถือโอกาสช่วยปั่นกระแส เพราะมี Hidden Agenda บางอย่างที่แตกต่างกันไป ไว้จะมาเล่าให้ฟังวันหลัง วันนี้คงมีเนื้อที่ไม่พอเขียน บางค่ายก็ฝันหวานขนาดว่า MNP จะเพิ่มส่วนแบ่งตลาดขึ้นมาได้ในพริบตา เรียกว่าทุกคนเห็นดีเห็นงามกันไปหมด จนกลายเป็นวาระแห่งชาติ ถึงขั้นที่ว่ารัฐมนตรี ICT ขณะนั้น (ขออนุญาตไม่เอ่ยนามพาดพิง) สั่งทำให้แล้วเสร็จภายใน 3 เดือน บ้านเมืองเราจะได้มีโทรคมนาคมเจริญทัดเทียมอารยประเทศ ว่าเข้าไปนั่น ช่วงนั้น MNP เป็นคำถามยอดฮิตอันดับ 1 ผมจำได้ว่าแต่ละวันมีคนถามเรื่องนี้เกิน 10 คน ทั้งจากคนของภาครัฐ เพื่อนร่วมงาน เพื่อนๆ ผมฟันธงตอนนั้นว่า ไม่น่าจะเกิดได้ใน 2 ปี มีหลายคนไม่เชื่อ บอกว่ารัฐมนตรีสั่งให้ทำเสร็จใน 3 เดือนนะ ผมใหญ่กว่ารัฐมนตรีหรือไง ถึงบอกว่าทำไม่ได้...ผลสุดท้าย...รัฐมนตรีก็พ้นจากตำแหน่งก่อนครบ 3 เดือนครับ สงสัยที่กล้าสัญญา เพราะรู้ตัวล่วงหน้า
เอาล่ะสิ ทั้งรัฐสั่งการ ทั้งสื่อมวลชนประโคมข่าวกันขนาดนี้ กทช. ก็งานเข้าสิครับพี่น้อง กทช. ได้จัดประชุมเพื่อรับฟังความคิดเห็นจากผู้เกี่ยวข้อง (Public Hearing) ตั้งแต่ 12 มีนาคม 2552 และนัดประชุมผู้ประกอบการหลายรอบ เพื่อเร่งศึกษาหาแนวทางกัน ช่วงแรกประชุมกันอาทิตย์ละ 2 ครั้ง ไม่เป็นอันทำอย่างอื่น พอยิ่งศึกษาก็ยิ่งพบความยุ่งยากมากขึ้น โดยเฉพาะคำถามง่ายๆ แต่ตอบยาก “ใครลงทุน?” สุดท้ายเลยยอมถอยตั้งหลัก ตั้งคณะทำงานขึ้นมาศึกษากันอย่างจริงจัง ทั้งด้าน Technical และ Commercial ซึ่งกว่าจะได้ผลการศึกษา ก็ใช้เวลาเป็นปี จำได้ว่าประธานคณะทำงานด้าน Commercial ตอนนั้นคือ คุณสันติ เมธาวิกุล จาก DTAC ทำจนกระทั่งคุณสันติลาออกจาก DTAC ผลการศึกษาก็ยังไม่แล้วเสร็จเลย

หลาย คนอาจสงสัยกันว่า มันจะยากอะไรกันนักหนา แค่ย้ายเบอร์ข้ามค่าย ผมขออธิบายง่ายๆ ว่า มันต้องมีระบบที่ทำให้ทุกๆ โครงข่ายในเมืองไทย รู้ว่าเบอร์ MNP อยู่โครงข่ายไหน เพื่อส่งการโทรแต่ละครั้งไปหาโครงข่ายที่ถูกต้อง ให้ติดต่อสนทนากับเบอร์ที่ต้องการ ทำได้หลายวิธี แต่ละวิธีก็มีต้นทุนที่ต่างกัน ถ้าจะทำง่ายๆ แค่ Forward Call ก็ลงทุนน้อย แต่จะเกิดต้นทุนส่วนเพิ่มจากการใช้โครงข่ายทุกครั้งที่โทรหาเบอร์ที่ย้าย ค่ายด้วย MNP ส่วนวิธีที่ดีที่สุด ต้องลงระบบฐานข้อมูลกลาง และให้ชุมสายต้นทาง (ฝั่งผู้โทร) เข้ามาตรวจสอบทุกครั้งที่โทร (All Call Query) เมื่อรู้ว่าเบอร์นี้อยู่โครงข่ายไหนจึงส่งให้ถูกที่ถูกเครือข่าย ซึ่งเป็นแบบที่คณะทำงานเห็นว่ามีประสิทธิภาพที่สุด

อธิบาย ด้วยภาพง่ายๆ เมื่อเปิดให้บริการ MNP ทุกครั้งเวลาจะโทรศัพท์หาเบอร์มือถือ ไม่ว่าต้นทางจะเป็นมือถือด้วยกันหรือโทรศัพท์บ้าน ก็จะต้องส่งคำถามไปยังฐานข้อมูลกลางที่เก็บเบอร์โอนย้ายค่ายก่อน (เส้น A1 หรือ B1) ฐานข้อมูลกลางจะตรวจสอบสถานะว่าเบอร์มือถืออยู่ในเครือข่ายมือถือใด (เส้น A2 หรือ B2) จากนั้นจึงเชื่อมต่อไปยังเครือข่ายปลายทาง (เส้น A3 หรือ B3) ซึ่งในที่นี้ผู้รับสายได้แก่ผู้ใช้ที่แสดงด้วยรูปเครื่องโทรศัพท์ BB ที่ย้ายเบอร์จากผู้ให้บริการายเดิม (Donor) ไปเครือข่ายผู้ให้บริการรายใหม่ (Recipient)

ตามประกาศของ กทช. ก็กำหนดให้ใช้วิธี ACQ ซึ่งต้องใช้เงินลงทุนกว่าหลายร้อยล้านบาท ไม่ได้พิมพ์ผิดครับ หลายร้อยล้านหรืออาจขึ้นไปถึงหลักพันล้านถ้าควบคุมไม่ดี คำถามคือเงินตรงนี้จะเรียกเก็บจากใคร ลูกค้าที่คงเบอร์ย้ายค่ายอาจต้องจ่ายค่าเปลี่ยนบางส่วน ในขณะที่เงินลงทุนก้อนโตอาจให้ผู้ประกอบการลงขันกัน หรือบางประเทศ รัฐจะเป็นผู้อุดหนุนบางส่วนเพราะถือเป็นภารกิจหนึ่งของการส่งเสริมการแข่ง ขัน สำหรับประเทศไทย เท่าที่ติดตามข่าว เห็นว่าผู้ประกอบการหลัก 3 รายจะลงขันกัน แต่ยังมีต้นทุนอีกส่วนหนึ่งที่ยังหาผู้รับผิดชอบไม่ได้ ได้แก่ ต้นทุนที่เกิดขึ้นในโครงข่ายโทรศัพท์บ้านตอนมาเช็กเบอร์ (ACQ) อยู่ดีๆ ต้องมารับกรรมทั้งๆ ที่ไม่มีส่วนได้เสีย

กว่าที่คณะทำงานจะ ทำแผนดำเนินงานเสร็จก็ต้นปี 2552 ผ่านกระบวนการนำเสนออนุมัติตามขั้นตอนอีกเกือบครึ่งปี จนประกาศได้เมื่อ 3 สิงหาคม แต่เริ่มมีข่าวปรากฏตามสื่อตั้งแต่กลางเดือนกรกฎาคม ตามข่าวบอกว่าให้ดำเนินการแล้วเสร็จภายใน 3 เดือนหลังประกาศมีผลบังคับใช้หรือในไตรมาสที่ 3 ซึ่งโดยส่วนตัวผมไม่คิดว่าจะทำได้ ด้วยเหตุผลทางเทคนิคและการลงทุนที่กล่าวไปข้างต้น อันนี้ผมไม่ได้คิดไปคนเดียว พลันที่มีข่าวว่า MNP ต้องเสร็จภายใน 3 เดือน ผู้บริหารทุกค่ายต่างพร้อมใจตอบโต้ในทำนองเดียวกันว่า ไม่สามารถดำเนินการแล้วเสร็จได้ใน 3 เดือน บางค่ายถึงกับประชดว่า ให้คนสั่งการเป็นผู้จัดตั้งระบบฐานข้อมูลหรือ Clearing House เองให้เสร็จภายใน 3 เดือน แต่ผมเองอยากเสนอว่าอย่าเลย ไม่งั้นอีก 10 ปีเราก็ไม่มี MNP ให้ใช้ หลายท่านคงอยากรู้ว่า ถ้าให้ประเมินการณ์จริงๆ จะเริ่มดำเนินการได้เมื่อไร ผมไม่กล้าฟันธงเป็นเดือนไหน ปีไหน เพราะมีเงื่อนไขหลายอย่าง เช่น ความชัดเจนจาก กทช. และความร่วมมือจากผู้ประกอบการ แต่ผมจะประเมินได้ว่า ถ้า กทช. ไม่สร้างเงื่อนไขที่เป็นภาระจนเกินไป ผู้ประกอบการตกลงหลักการกันเบื้องต้นได้ใน 1-2 เดือน และใช้เวลาดำเนินการอีก 6-12 เดือน Variation ที่สูงถึง 6 เดือนขึ้นอยู่กับการมีส่วนร่วมของ กทช. ถ้ามีส่วนร่วมมากก็ต้อง 12 เดือน ถ้าอยู่เฉยๆ ให้เอกชนทำเอง 6 เดือนก็น่าจะเสร็จได้ ถ้าต้องการเร่งทำให้เสร็จเร็วกว่านั้น มีเงื่อนไขเดียว คือ เปิดพร้อมกับการให้บริการ 3G ตามใบอนุญาตใหม่ ทั้ง 2 เรื่องนี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร เอาไว้โอกาสหน้าจะมาคุยให้ฟัง

มาถึงคำ ถามสำคัญของพวกเราในฐานะผู้บริโภค เมื่อเขาเปิดให้ย้ายค่ายโดยใช้เบอร์มือถือเบอร์เดิมได้ เราจะใช้บริการหรือไม่ ผมเคยลองตั้งคำถามนี้กับคนรู้จัก 10 คนที่พอจะรู้ว่า MNP คืออะไร โดยถาม 2 ครั้ง ครั้งแรกถามโดยไม่อธิบายรายละเอียดเงื่อนไขมากนัก ได้คำตอบว่า 3 คนบอกว่าจะย้าย 5 คนบอกว่าเฉยๆ ไม่แน่ใจ 2 คนบอกว่ายังไงก็ไม่ย้าย พอถามครั้งที่ 2 แบบให้ข้อมูลเพิ่มขึ้นและเปิดโอกาสให้เขาถามในข้อสงสัย ผลคือคนที่คิดว่าจะย้ายเหลือแค่ 1 คน อีก 3 คนบอกว่าไม่แน่ใจ และคนที่บอกว่าไม่ย้ายสูงถึง 6 คน หลายคนตั้งคำถามว่า ยิ่งเรารู้มากยิ่งจะไม่ย้ายใช่หรือไม่ ผมตอบได้เลยว่า มีส่วนถูก เพราะมันเหมือนสินค้าหลายๆ อย่าง เวลา PR จะพูดในด้านดี แต่พอเราเข้าใจมันดีขึ้น จะพบว่ามันไม่มีประโยชน์ต่อชีวิตเราเลย
ผู้ให้ บริการเมื่ออ่านถึงตรงนี้ อย่าหลงดีใจว่า พวกคุณทำ CRM ที่ดี จนทำให้ลูกค้าติดใจ มี Royalty ต่อพวกคุณจนไม่ยอมย้ายค่าย จริงๆ แล้วคนที่ตอบว่าไม่ใช้ MNP ส่วนหนึ่งเป็นเพราะไม่แคร์เรื่องเลขหมาย เขาพร้อมย้ายไปใช้เบอร์ใหม่ อีกส่วนหนึ่งบอกว่า ปัจจุบันใช้มากกว่า 1 ค่ายอยู่แล้ว ไม่รู้จะย้ายไปทำไม กลับมาเข้าประเด็น ก่อนอื่นต้องถามก่อนว่า แล้วทำไมต้องย้าย มี 2 คำตอบใหญ่ๆ คือ อารมณ์ และเหตุผล ถ้าคิดด้วยอารมณ์ ที่อยากย้ายเพราะเคยถูกผู้ให้บริการรังแก หรือทำร้ายจิตใจด้วยวิธีต่างๆ จนเขารับไม่ได้ ใจเขาไปนานแล้วล่ะ ที่ยังทนใช้ทุกวันนี้เพราะต้องรักษาเบอร์ คนพวกนี้อาจจะไปต่อคิวขอย้ายเบอร์ตั้งแต่วันแรกๆ ที่เปิด MNP เลย เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่แล้ว ส่วนคนที่คิดด้วยเหตุผล เป็นเรื่องของความคาดหวัง คือคาดหวังว่าราคาจะถูกลง (ข้อนี้เป็นเหตุผลที่ 8 คนจาก 10 คนบอกมา) คาดหวังว่าบริการจะดีขึ้น คาดหวังว่าจะมีบริการที่ตรงใจ (หมายถึงค่ายที่ใช้อยู่ปัจจุบัน ไม่มีบริการที่เขาอยากใช้) และทั้งหมดนี้ มีความต้องการรักษาเบอร์เดิมเป็นพื้นฐาน

เรามาไล่ความคาดหวังของ ลูกค้าทีละข้อ เริ่มจากค่าบริการก่อน MNP เป็นกลไกหนึ่งที่ช่วยให้ลูกค้าตัดสินใจเปลี่ยนค่ายได้ง่ายขึ้น เมื่อเกิด MNP เลยทำให้มีการแข่งขันมากขึ้น เพราะลดราคาแล้วลูกค้าไหลเข้าทันตาเห็น จากสถิติประเทศส่วนใหญ่ที่ให้บริการ MNP แรกๆ จะมีผลให้อัตราค่าบริการถูกลง เช่น ในฮ่องกงและอังกฤษ (เริ่มเมื่อปี 1999) ออสเตรเลีย (เริ่มเมื่อปี 2001) แต่ก็มีอีกหลายแห่งที่ MNP ไม่ได้ช่วยส่งเสริมการแข่งขันเลย อย่างในสิงคโปร์ที่เปิดเป็นประเทศแรกตั้งแต่ 1997 เป็นต้น เมื่อวิเคราะห์ให้ลึกลงไป จะเห็นว่า MNP ทำให้ค่าบริการถูกลงก็ต่อเมื่อถูกเริ่มใช้ในช่วงเวลาที่เหมาะสม กล่าวคือ กระตุ้นในขณะที่ตลาดยังมีการแข่งขันน้อย แต่สำหรับในประเทศไทย สภาพตลาดปัจจุบันก็แข่งกันรุนแรงเกินความจำเป็นแล้ว ไปดูได้จาก Incentive ที่ผู้ให้บริการอัดฉีดให้แก่ตัวแทนจำหน่าย อีกทั้งค่าบริการของเราก็ถูกระดับต้นๆ ในโลกแล้ว ผมเลยไม่คิดว่าค่าบริการจะถูกลงได้อีก หากเปิด MNP ใหม่ๆ คงมีโปรโมชันแรงๆ ให้เห็นเป็นสีสัน แต่น่าจะเข้าสู่สมดุลในเวลาอันสั้น ถ้าเปรียบเทียบค่าบริการมือถือในปัจจุบัน ผมคิดว่าอยู่ในสภาวะสมดุลระหว่างค่าบริการกับคุณภาพที่ผู้ใช้คาดหวัง ค่ายที่สัญญาณดี ต่อติดง่ายในช่วงพีคก็ราคาสูงนิดหนึ่ง แต่ถ้าเป็นลูกค้าที่ใช้ช่วงออฟพีคเป็นหลัก เช่น เด็กวัยรุ่น ก็อาจเลือกค่ายที่เน้นถูกเป็นหลัก แต่ละค่ายจะมีกลุ่มเป้าหมายชัดเจน และสะท้อนถึงตัวค่าบริการด้วย คนที่ยังจ่ายแพงเกินจริง คือ คนที่ไม่ค่อยรู้ข้อมูลโปรโมชัน ถ้ากลับมาตีโจทย์ข้อนี้จริงๆ เราไม่ได้ต้องการค่าโทรที่ถูกที่สุด แต่เราต้องการจ่ายน้อยที่สุดหรือคุ้มค่าที่สุดสำหรับพฤติกรรมการใช้งานของ เรา วันนี้เราสามารถเลือกเปลี่ยนโปรโมชันได้มากมาย หลายคนที่เคยจ่ายแพง พอเล่าพฤติกรรมการใช้โทรศัพท์ของเขาให้ผมฟัง เช่น โทรสั้น-ยาว กลางวัน-กลางคืน วันหยุด ประมาณนี้ ผมจะแนะนำให้เขาเลือกโปรโมชันที่เหมาะสม ทำให้ประหยัดลงได้โดยไม่เห็นต้องเปลี่ยนค่าย หลายคนกลับมาขอบคุณผมที่ทำให้ค่าโทรถูกลง ผมชี้ให้เขาเห็นว่าจริงๆ แล้วค่าโทรต่อนาทีไม่ได้ถูกลง เผลอๆ อาจจะแพงขึ้น แต่เขาจ่ายน้อยลงเพราะเลือกส่วนผสมได้ลงตัวต่างหาก เรียกว่าจ่ายอย่างคุ้มค่า

มาดูความคาดหวังข้อที่ 2 เรื่องบริการที่ดีขึ้น จากการพูดคุย ผู้ใช้ตีความเรื่องบริการเป็น 2 เรื่อง ด้านหนึ่งเป็นคุณภาพเครือข่ายซึ่งรวมไปถึงบริการเสริม อีกด้านหนึ่งเป็นเรื่องการให้บริการลูกค้า ซึ่งผมคิดว่าเรื่องนี้น่าจะดีขึ้นอย่างเป็นรูปธรรมที่สุด เมื่อมี MNP ทุกค่ายจะห่วงว่าลูกค้าจะไหลออก ดังนั้นโปรแกรม CRM จะออกมาอย่างต่อเนื่อง การดูแล รับฟัง และตอบสนองลูกค้าจะดีขึ้น ทั้งเพื่อป้องกันการไหลออกและเพื่อสร้างภาพให้ลูกค้าจากค่ายอื่นไหลเข้า ค่ายที่ทำดีอยู่แล้วจะเหนื่อย เพราะลูกค้าจะยิ่งคาดหวังสูงขึ้น การปรับปรุงคุณภาพการให้บริการจะครอบคลุมลงไปถึงพวกดีลเลอร์ที่เป็นช่องทาง จัดจำหน่าย ซึ่งปัจจุบันยังไม่ค่อยมีมาตรฐานเทียบเท่าศูนย์บริการของผู้ให้บริการเอง

ความ คาดหวังที่ 3 คือ เรื่องบริการเสริมพิเศษที่มีเฉพาะบางค่าย เท่าที่ดูก็ไม่น่าจะเป็นสาระสำคัญของคนส่วนใหญ่ ในปัจจุบันบริการที่สร้างความแตกต่างจะมีบ้าง ลูกค้าส่วนหนึ่งถึงกับยอมย้ายค่ายเพราะอยากใช้บริการนี้ แต่ยังจำกัดเป็นบริการเฉพาะกลุ่มไม่ใช่ Mass เพราะถ้ากระทบฐานใหญ่ อีกค่ายคงไม่อยู่เฉย ต้องมาทำบริการนั้นตามบ้าง พอยกตัวอย่างเช่น เพื่อนผมหลายคนเปลี่ยนมาใช้ AIS เพราะต้องการใช้ BB ในทางกลับกันก็มีคนย้ายไปใช้ TrueMove เพราะต้องการใช้ WiFi ฟรี ส่วนคนที่ใช้ Air Card ก็อาจเลือก DTAC เพราะให้ความเร็วสูงสุดในจุดที่เขาใช้งานประจำ เป็นต้น โดยสรุปผมไม่คิดว่าเมื่อเปิด MNP ค่ายใดจะมี Killer Application ขั้นเทพ ที่ลูกค้าเห็นแล้วต้องกระโดดเข้าใส่ และถึงจะมีก็เป็นสิ่งที่ตามกันได้ในเวลาไม่นาน กล่าวคือไม่มี Long term exclusivity ในโลกโทรคมนาคม ผู้ให้บริการจะยอมลงทุนเมื่อเห็นว่าบริการเป็นที่ชื่นชอบของลูกค้าและคุ้ม ค่าต่อการลงทุน นอกจากนี้อาจมีข้อจำกัดในการใช้บริการบางอย่างอันเกิดจาก MNP เช่น เบอร์ที่ย้ายมาจากค่ายอื่นใช้บริการบางอย่างไม่ได้ หรือบางบริการที่ย้ายตามไปค่ายอื่นไม่ได้

สุดท้ายผมอยากสรุปให้เห็น ภาพว่า MNP เป็นบริการที่มีหลักการดี เป็นประโยชน์ตอบสนองความต้องการของลูกค้าบางกลุ่ม น่าจะช่วยให้ค่าบริการโทรศัพท์มือถือถูกลง คุณภาพดีขึ้นในระดับหนึ่ง แต่อย่าคาดหวังมากเกินไป เพราะข้อมูลที่เรารับรู้จะแสดงให้เห็นในมุมที่ดีเกินจริง พวกเรายังมีเวลาตัดสินใจดูข้อเสนอของผู้ให้บริการอีกนาน อย่างเร็วที่สุด MNP จะพร้อมให้บริการในราวกลางปีหน้า ผู้ให้บริการต้องใช้เวลา 8-10 เดือนในการเตรียมความพร้อมทั้งเรื่องระบบและกระบวนการทำงาน

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407326

10 วิธีในการใช้ประโยชน์จากดาต้า เซ็นเตอร์ ที่มากกว่า ด้วยการลงทุนที่น้อยที่สุด

เรื่องมันมีอยู่ว่า ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ที่คุณเพิ่งจะถูกตัดงบประมาณทางด้าน IT ในปี 2009 หรือคุณอาจจะถูกถามว่าการที่ถูกตัดงบประมาณนั้นส่งผลกระทบในแง่ของการ ปฏิบัติการอย่างไร โดยปราศจากการคำนึงว่าการลงทุนในปีถัดไปจะสามารถสร้างความมั่นใจว่าก่อให้ เกิดผลประกอบการได้หรือไม่

เราได้สนทนากับผู้เชี่ยวชาญทางด้านดาต้า เซ็นเตอร์สำหรับวิธีการต่างๆสำหรับการใช้ประโยชน์จากดาต้า เซ็นเตอร์ ที่มากกว่า ด้วยการลงทุนที่น้อยที่สุด ซึ่งนี่คือข้อแนะนำ 10 ข้อแรกที่สำคัญที่สุดจากพวกเขา

ปกป้องที่มั่นของคุณ - มันอาจจะยากสำหรับการดำเนินธุรกิจในสถานการณ์เศรษฐกิจในปัจจุบัน อย่างไรก็ดีการลงทุนใน Precision Air และ Backup Power สามารถที่จะ “ประหยัดเงิน” ตัวอย่างเช่น Precision Air สามารถปกป้องอุปกรณ์ในดาต้า เซ็นเตอร์ในขณะที่ Comfort Cooling แบบธรรมดาไม่สามารถทำได้ โดย Solution การสำรองพลังงานแบบ Double Conversion นั้นสามารถเพิ่มเสถียรภาพของระบบและทำให้มั่นใจว่าธุรกิจของคุณสามารถดำเนิน ไปได้ตลอด (Business Continuity)
เริ่มต้นจากจุดที่สำคัญที่สุด – การเพิ่มความหนาแน่นของระบบ (High Density) สามารถก่อให้เกิดประสิทธิภาพในการบริหารต้นทุนในการที่จะสร้างผลผลิตโดยไม่ ต้องมีการพัฒนาพื้นที่ใหม่ๆมากนัก จากการที่ต้นทุนของการลงทุนใช้สถาปัตยกรรมใหม่ที่มีความหนาแน่นสูงมีมูลค่า น้อยกว่าต้นทุนของอาคารสถานที่
ประเมินก่อนทำ – หนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดคือการประเมินดาต้า เซ็นเตอร์ของคุณ โดยการตรวจสอบและแก้ไขปัญหาจุดเปราะบางที่มีผลกระทบต่อเสถียรภาพจะช่วยให้ คุณสามารถวางแผนการใช้งบประมาณได้เป็นอย่างดี
เริ่มต้นจากห้องสู่แร็ค (Room to Rack) – แทนที่จะเป็นลักษณะใช้ห้องแบบธรรมดา แต่เป็นการผสมผสานอุปกรณ์ Enclosure ที่เปรียบเสมือนห้องคอมพิวเตอร์ขนาดย่อมซึ่งจะช่วยให้เกิดโซลูชั่นในการ ประหยัดต้นทุนสำหรับการปกป้องอุปกรณ์ของคุณ
การต่อช่องเย็น (Cold Aisle) – เป็นรูปแบบที่ดีกว่าช่องร้อน (Hot Aisle) โดยตัวช่องเย็นสามารถให้ส่วนเย็นลดภาระและสามารถสร้างความเย็นที่เหมาะสม สำหรับการประหยัดต้นทุนพลังงานได้
หมั่นตรวจสอบการพยากรณ์อากาศ – ในบางพื้นที่ อุปกรณ์ประหยัดพลังงาน (Economizers) สามารถอนุญาตให้ส่วนความเย็นจากข้างนอกเข้ามาทำความเย็นในดาต้า เซ็นเตอร์ได้ ในช่วงฤดูที่มีอากาศหนาว ซึ่งสามารถประหยัดต้นทุนที่เพิ่มเติมโดยไม่จำเป็น
หมั่นเฝ้าดูเป็นประจำ (ถ้าคุณไม่สามารถทำได้ตลอด) – เฮ้! นี่ไม่ใช่การดูช่องกีฬา ESPN นะ! เพราะมันไม่ได้หมายถึงการจ้องดู แต่หากเป็นการเฝ้าดูประสิทธิภาพของระบบ ซึ่งจะช่วยให้คุณประหยัดค่าซ่อมบำรุงรักษาได้เป็นอย่างดี
พัฒนาการใช้พลังงานให้เกิดประโยชน์สูงสุด – ยังมีโอกาสมากมายที่สามารถพัฒนาการใช้พลังงานในดาต้า เซ็นเตอร์ ตัวอย่างเช่น การเพิ่ม Frequency Drives เข้าไปในระบบทำความเย็นเพื่อให้ลดภาระของการใช้พลังงาน โดยทุกๆการประหยัด 1 วัตต์ที่เกิดในระดับประมวลผล (Processor Level) จะทำให้เกิดการประหยัดพลังงาน 2.84 วัตต์ในระดับอาคารดาต้า เซ็นเตอร์ (Facility Level)
หลีกเลี่ยงปัญหาตั้งแต่ต้นเหตุ – การป้องกันและบำรุงรักษาสามารถยืดอายุการใช้งานและลดต้นทุนการซ่อมบำรุงของ อุปกรณ์ต่างๆ ตัวอย่างเช่นการบำรุงรักษาแบตเตอรี่อย่างต่อเนื่องจะสามารถป้องการล่มของ อุปกรณ์ UPS อันเนื่องมาจากแบตเตอรี่ที่เสียหายได้
อย่าหยุดคิดถึงวันข้างหน้า – ถึงแม้มันอาจจำเป็นที่จะต้องลดการใช้จ่าย แต่เราต้องมั่นใจว่าเราไม่ได้ลดประสิทธิภาพของระบบ การใช้โซลูชั่น UPS ที่ประหยัดต่อขนาดที่ได้รับความนิยมในการลดความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องกับการ คำนวณความสามารถในการรองรับพื้นที่ในอนาคตที่ผิดพลาดได้เป็นอย่างดี

ที่มา
http://www.arip.co.th/articles.php?id=407328